Aiste le Séamas Ó Conghaile a léiríonn a mheon i leith na Teanga, foilsithe san Harp, Aibreán 1908, aistrithe agam féin.

Creidim i ngá, agus go dearbh i ndosheacantacht na teanga uilíche; ach ní chreidim go gcruthófar é, nó fiú go gcuirfear luas leis trí chiníocha nó násiúin níos lú a cheadaíonn díobhadh a dteanga. Ní bheadh mar dheireadh ar a leithéad de ghníomh, nó i bhfírinne eaghníomh uiríseal, ach géarú ar an streachailt do mháistreacht idir teangacha na gcumhachtaí níos mó.
Ina choinne sin is dóchúla go mbeartódh méid mór de chomhphobail bheaga, a labhraíonn teangacha difriúla, ar theanga chomónta mar mheán comónta cumarsáide ná mar a bheadh méid beag mór-impreachtaí, gach ceann acu in éad le cumhacht a chéile agus ar thóir a ardchumhachta féin.
Tá cloiste agam roinnt sóisialach lomtheagaisc ag argóint nár chóir go mbeadh bá ag sóisialaigh le náisiúntachtaí faoi chois nó le náisiúntachtaí ag cur i gcoinne cloíte.
Tá sé mar argóint acu gur a luaithe a gcuirfear na násiúntachtaí seo faoi chois is fearr é, mar go mbeidh sé níos fusa cumhacht pholaitiúil i gcuid bheag mhór-impreachtaí a chloígh ná mar a bheadh i roinnt stáit bheaga. Is é seo an argóint teanga athuair.
Tá sé fallásach sa dá chás. Tá sé níos fallásaí fiú i gcás na násiúntachtaí ná i gcás na dteangacha, mar go bhfeidhmeoidh fuascailt an lucht oibre níos mó trí chumhacht eacnamaíoch ná tríd an stát polaitiúil. An chéad ghníomh de na hoibrithe a bheidh ann ná trína ngluaiseachtaí eacnamaíocha ag gabháil na dtionscal eagraithe; an gníomh deireanach ná concas na cumhachta polaití.
Ann seo féin, leanfaidh an lucht oibre, mar is mór dá riachtanais, sna línte trasnáilithe ag réabhlóidí caipitleacha Shasana Chromail, Mheiriceá Choilíniúil agus Réabhlóidigh, Fhrainc na bPoblachtánach i ngach aon cheann acu ar fhorbraigh an aicme chaipitleach a gcumhacht eacnamíoch sular ardaíodar bratach na ceannairce polaití.
Caithfidh an lucht oibre, de réir a chéile, a ngluaiseachtaí a fhoirfiú agus nuair atá a leithéad de ghluaiseachtaí i suíomh chun an tionscal a smachtú, a ghabháil is a oibriú, tiocfaidh siad ar a gcumhacht pholaitiúil a bheidh in ann chuig an obair.
Ach caithfidh obair ullmhaitheach an fheachtais réabhlóidigh áit bhunaidh a bheith aici i streachailt in aghaidh an lae is na huaire sa cheardlann, an foirfiú in aghaidh an lae is na huaire den ghluaiseacht tionscail.
Agus ní thugann an da thoisc seo do shaoirse aon aird ar theorainneacha polatiúla, ná ar línte teorann na stát polaitiúil.
Máirséaleann siad taobh ar taobh leis an gcaipitleach, nuair a thógann caipitleachas a innealra tógann sé na ceannaircigh ina choinne féin agus ní féidir lena rialtasaí agus a airm uile teorainn ar bith a bhunú nach dtrasnóidh an smaoineamh réabhlóideach.
Lig don mhórfhírinne bheith daingnithe go docht id’ intinn nach an cath atá sa streachailt do chloígh stát polaitiúil an chaipitligh, níl ann ach macalla an chatha. Tá an fíorchath á throid, agus troidfear é, ar an ngort tionsclaíoch.
Mar gheall ar seo agus ar fáthanna eile tá na Sóisialaigh lomtheagasic mícheart anseo mar atá sa chuid eile dá n-argóintí. Níl sé riachtannach go ndéanfadh Sóisialaigh Éireannacha naimhdeach ina leith iad siúd atá ag saothrú don teanga Ghaeilge ná go ndéanfaidís í a ardmholadh do fhairsingiú teorann aon násiúin. Mar sin, anseo, tig linn ádh mór a ghuí ar na Sinn Féinithe.
Le cois, is maith an rud cuimhneamh go ndéanann náisiúin a ghéilleann do choncas nó ciníocha a thréigean a dteanga i bhfabhar cheann an aintirana amhlaidh, ní de bharr na socair soilíosacha, nó de bharr ghrá do bhráithreachas na bhfear ach de bharr spiorad uiríseal is sclabhánta.
De bharr spiorad nach féidir maireachtáil taobh ar taobh leis an smaoineamh réabhlóideach.
Taispéanadh seo go fairsing in Éirinn ag meon mhuintir na hÉireann i leith a dteanga.
Ar feadh sé chéad bliain rinne na Sasanigh a ndícheall an lorg sin de thréith sainiúil an Ghaeil, a dteanga, a chuir faoi chois, agus do theip orthu. Ach, in aon ghlúin amháin d’éirigh leis na polaiteoirí déanamh ar theip Sasana ann.
Threoraigh Dónall Ó Conaill Mór, an fuascailteoir mar dhea, a chruinnithe go h-iomlán trí Bhéarla. Agus é ag labhairt lena chruinnithe i gConnacht áit ar labhair chuile dhuine Gaeilge, ina am siúd, agus nár labhair níb mhó ná 75% de na daoine aon rud ach an Ghaeilge, labhair Ó Conaill i mBéarla amháin. Chuir sé i dtuiscint sa tslí sin dos na daoine saonta an tuairim gurbh rud an Ghaeilge gur chóir bheith náirithe faoi - rud nach raibh in oiriúint ach do dhaoine aineolacha. Lean sé an cúrsa céanna ar fud na hÉireann.
Mar thoradh ar seo agus ar gníomhuithe cosúla thug na daoine saonta cúl dá dteanga féin agus thosaíodar ar aithris an mhoncaí a dhéanamh ar “na huaisle". Bhí seo ina thús de réimeas an mhaidrín lathaí agus na péiste, an seoinín* agus an sclábhaí.
Tháinig gríosóir an ioncaim i gcumacht sa tír.
Ní seanstair í, ach stair an lae inné go labhródh mná agus fir Éireannacha i nGaeilge lena chéile i láthair a bpáistí ach dá dtiocfaidís ar mhac nó ar iníon ag úsáid na teanga gheobhadh an páiste mí-adhmharach smitín cluaise mar aon leis an mionnú:
"Labhair Béarla, a alfraitse; labhair Béarla ar nós "gintleman**"
Luaitear gan bhac in Éirinn, nuair a d’eisigh Protastúnaigh Shoiscéalda, muintir an tsúip a ghlaoitear orthu sa bhaile, leabhráin dhiaganta agus Bíoblaí as Gaeilge chun cabhrú lena n-obair iompáithe creidimh, gur bhain an Chléir Chaitliceach buntáiste chun rabhadh a thabairt dá dtréid i gcoinne litríocht uile na Gaeilge a léamh. Mar seo caitheadh tuilleadh amhrais ar na teanga.
Ní thig liom Sóisialach a shamlú bheith idir comhairlí ina rogha idir dúnghaois a bhfuil a leithéad de fhéin-ísliú mar thoradh uirthi agus dúnghaois de fhéin-mhuinín ládasach agus de fhéin-iontaibh mhuiníneach i gcumacht féin na muintire i bhféin-shaoradh ag muintir.
The Harp, (An Cláirseach) Aibréan 1908
*Seaicín nó séainín, duine a dhéanann aithris ar ghnásanna coimthíocha, maidrín lathaí.
(Ní mhínítear ach seoinín sa bhunleagan ach cuirim gintleman rómhaibh mar agúisín.)
**Droch-fhoghraíocht tuaithe ar an bhfocal Béarla do fear uasal